قصه ی غمگین زمین
۳-چکمه های پرشکوفه ای که پشت درجفت می شوند
یک مشت شکلات
اسکناس تانخورده ای که بادنیاقهراست
شبیه من
وقتی که پاهایم راتوی گلیم نوروزمی کنم
وقدمی کشم
روزهای متروک ۱۷ سالگی آغاز می شوند
شبیه درشکه ای فرطوط
که خود را به انتهای جاده خاکی نزدیک می کند
درست مثله فیلم های قدیمی!
آدم های قدیمی تر....
۲-کاش لبی داشتم برای لبخند
آن وقت حتی می توانستم دست هایت راببوسم
حیف که نردبان ها هر روز کوتاه ترمی شوند
برای دوست چندین ساله ام....سیما
۳-به تونگاه می کنم
وقصه ی غمگین زمین
دوباره تکرارمی شود
من ازخنده های تومی ترسم
ومی گریزم ازشکوفه های درخت گیلاس
احساس می کنم
باید
به آدم برفی ها اعتمادکرد!
+ نوشته شده در پنجشنبه هفدهم دی ۱۳۸۸ ساعت توسط ...
|